بامدادان خواب علامهي نستوه، علي اكبر دهخدا را ديدم.

فقط يادم است جوان بودند و چند كلمه اي همسخن شديم و چيز ديگري به خاطرم نميرسد.

حالا كه اول صبح است و خبرها را خواندم متوجه شدم سالگرد درگذشتشان است و درست ٦٤ سال از آن ضايعه مي گذرد.

چه تصادف غريبي!

چه الهام نابي.

مشهد ٢١ اسفند ٩٨

در بازي آسمان و زمين

ما يارِ دوازدهم بوديم؛

و مانند من، درست در ميانه ي ميدان،

فقط سهرابِ نوجوان

عاشق گردآفريد شد!

صد حيف

كه داستان دلبري هايَت

در بانگِ بامدادِ قناري ها

جاري نخواهد شد؛

و صد حيف

كه احساس عاشقي من

چون دستخطي روي ماسه ها

با اولين باد از ياد خواهد رفت.

٩٨/١٢/٢٩